گاه نوشت ِ ادبی فرهنگی هنری
جه نازی و چه نیازی بهانه ی من و تو
چه سازی و چه سرودی ترانه ی من و تو
به آسمان تو نگه کن همیشه آن آبیست
دوباره آمدی و شد کرانه ی من و تو
بگو به لیلی و مجنون که جایتان خالی !
چه روزگار خوشی این زمانه ی من و تو
خدا به خیر کند عاقبت که بار دگر
به هم دگر نخورد این میانه ی من و تو
اركستر مجلسی
سايه
به رهبري مهرداد یزدانی با اجرای آثاری از استادان ؛
درویش خان
ابولحسن صبا
مجید وفادار
علی تجویدی
جواد لشکری
همایون خرم
پرویز یاحقی
برگزار میکند.
هارمونی و ارکستراسیون : محمود سیدهندی
آواز : رضا شریعت
زمان : پنجشنبه و جمعه ۵ و ۶ اسفند ۱۳۸۹
مکان : اصفهان مجتمع فرهنگی استاد محمود فرشچیان
تلفن هماهنگی : ۲۳۶۷۶۶۸
نکته ای چند درباره ی اثر زیر :
خود آگاه هستم که در مصراع اول این اثر وزن مختل است که البته با مکث میشود یک مقدار از شاعر بینوایش دفاع کرد ، و در ابیات دیگر نیز قافیه مشکل دار(مثلا خاطرتان با لبتان قافیه نیست ؛ تان الحاقی است و خاطر با لب قافیه نیست) ولی به سبب اینکه ، این چند بیت پراکنده بر روی پراکنده های دیگری که سازم بر زبان می آورد استوار شده است و بنیانش احساس بوده است ، تغییری در آن ایجاد نشد.
یاران ! وفاداریمان خاطرتان هست ؟
غم خواریمان خاطر غم پرورتان هست ؟
گویا که به چشمی که به هم خورد گذر کرد
آن روز که بگذشت ، دلا ! خاطرتان هست ؟
آن هم سخنی ، همدلی و شور و صفا کو ؟
آیا سخن از عشق ، کنون بر لبتان هست ؟
امروز بیادم چو نبودید ، بمردم
دیگر چو گذشته پی ما مردنتان هست ؟
رفتید و پی رفتنتان دست و دلم رفت
یادی ز من رفته میان دلتان هست ؟
از مهر و وفا جان من آخر چه بدیدید
یاران وفادار ! وفاداریتان هست ؟
هر نغمه و سازی که زدم کوک شما بود
باری ! چه بگویم که چه از خاطرتان هست ! ۲۱ مهر ۱۳۸۹
----------------------- دانلود :
بیداد زمان
خواننده :زنده یاد مرضیه (اشرف السادات مرتضایی)
آهنگ :زنده یاد پرویز یاحقی
ترانه :زنده یاد بیژن ترقی
بانو مرضیه چهارشنبه 21 مهر 1389 در بیمارستانی در پاریس بر اثر بیماری سرطان درگذشت.
***
آهنگساز : جواد لشگری ترانه سرا : عباس شهری
اجرای تصنیف : مرضیه هارمونی و ارکستراسیون : فریدون ناصری
غزل آواز و سایر اشعار : موید ثابتی
تکنواز تار : جلیل شهناز گوینده : آذر پژوهش
آواز : عبدالوهاب شهیدی همنواز آواز : همایون خرم
اگر عشق نمی بود
عَلَفهاي بهاري،
در آن سردِ سحرگاه،
سر از خاك نميزد.
اگر عشق نميبود
ز سنگِ سيه آن چشمة جوشان
گريبانِ زمين را به جنون چاك نميزد
اگر عشق نميبود
بران شاخه ی انجير تك افتاده، چكاوك
چنين پردة عُشّاق، طربناك، نميزد
.اگر عشق نميبود
اگر عشق نميبود.
****
